İnanlılar topluluğu büyüdükçe İsa'nın elçileri her topluluğu ayrı ayrı ziyaret edip yerinde eğitemez oldular. Bu nedenle Kutsal Ruh'un yönlendirmesiyle yazdıkları mektupları Roma İmparatorluğunun çeşitli kentlerinde oluşan topluluklara göndermeye başladılar. Derlenip bir araya getirilen bu mektuplar ta başlangıçtan beri Kutsal Yazılar olarak kabul edildi (2Pe.3:16).
Genel bakış: Elçi Pavlus bu mektubu Kudüs'e yaptığı bir yolculuk sırasında yazmıştır. Toplanan bağışları oradaki yoksul inanlılara iletmekle görevlendirilmişti (Rom.15:25-27). Bu da İ.S. 57-59 yılları arasında, Müjde'yi yaymak için çıktığı üçüncü yolculuğun sonlarında olabilir. Büyük olasılıkla Korint'ten yazmaktadır (Elç.20:1-3). Bundan sonra Kudüs'e, Kudüs'ten de İspanya'ya gitmeyi, yol üzerinde de Roma'ya uğramayı tasarlar (Rom.1:9-15; Rom.15:22-32). Daha önce Roma'da Müjde'yi yaymış değildi, ama oradaki inanlıların birçoğunu tanıyordu (Rom.16:3-16). Yaydığı Müjde'yi, Tanrı'nın kendisini duyurmaya çağırdığı bildiriyi1 bu mektupta açıklamaktadır. 1:16-17 ayetlerinde şöyle diyor: «Ben Müjde'den utanmıyorum. Müjde...iman eden herkesin kurtuluşu için Tanrı'nın gücüdür. Tanrı'nın insanı akladığı, Müjde'de açıklanır. Aklanma yalnız imanla olur. Yazılmış olduğu gibi, `İmanla aklanan insan yaşayacaktır.'»
Mektubun içeriği: Mektubun ilk önemli konusu, Tanrı'nın gazabına ve
yargısına yol açan insan günahıdır2. Pavlus bunu
belirttikten sonra insanın bu kötü durumu için Tanrı'nın sunduğu çareyi
açıklıyor. Tanrı insanları, İsa Mesih'e iman ettikleri için aklar, Musa'nın
Yasası'na uydukları için değil3. Kutsal Yasa'nın
gereklerini hiç kimse tümüyle yerine getiremez. Zaten Kutsal Yasa'nın amacı da
başkadır. Yasa günahı tanımlar ve ciddiyetini vurgular. Dahası, Pavlus 6:1-23
ayetlerinde, Mesih'e ait olanların yalnız geçmişlerinden ötürü bağışlanmakla
kalmadıklarını, günahtan da özgür kılındıklarını açıklar. Pavlus'un dediği
gibi, «Günah size egemen olmayacaktır» (Rom.6:14).
İnananlar Kutsal Ruh'un yönetiminde yaşadıkça Tanrı'nın istediği gibi yaşamış
olacaklardır (Rom.8:1-14). Gerçekte Tanrı'nın amacı bunun
da ötesine geçiyor (Rom.8:14-39): «Tanrı, önceden bildiği
kişileri, Oğlunun benzerliğine dönüştürmek üzere önceden belirledi. Öyle ki,
Oğul birçok kardeşler arasında ilk doğan olsun» (Rom.8:29).
Yahudi kökenli olan inanlılar topluluğu her ulustan geleni kabul etmeye başladığı
bir sırada Pavlus Tanrı'nın Yahudilere ilişkin amacını irdelemeye başlar4. Öyle anlaşılıyor ki, Roma'daki topluluk hem Yahudi5 hem de başka uluslardan6 gelen
üyelerden oluşuyordu. Et yiyip yememek, belirli günleri kutlayıp kutlamamak (Rom.14:1-6) konusundaki tartışmalar da buna bir ipucu
sayılabilir. Pavlus, Müjde'yi diğer uluslara duyurmaya çağrılmıştı, ama kendi
halkı için de büyük kaygıları vardı7. Bir başka
kaygısı daha vardı, bu da diğer uluslardan olan inanlıların Yahudilere neler borçlu
olduklarını bilmelerini istemesiydi8.
Pavlus mektubun son bölümlerinde (Rom.12:1-15Rom.12:13) uygulamaya ilişkin öğütleri peş peşe
sıralıyor.
Ana hatlar:
Rom.1:1-17 Giriş ve ana konu
Rom.1:18-3:20 İnsanın günahı
Rom.3:21-5:21 Tanrı, Mesih'e iman edenleri aklar
Rom.6:1-8:39 Artık günah size egemen olmayacaktır: Ruh'a
bağlı yeni yaşam
Rom.9:1-11:36 Tanrı'nın İsrail ve diğer uluslar için
tasarladıkları
Rom.12:1-15:13 Yaşayan kurbanlar: Doğru davranmaya ilişkin
öğütler
Rom.15:14-16:27 Pavlus'un tasarladığı ziyaret ve son
selamlar
Kaynak ayetler:
1Rom.1:1,: Rom.24:16;
Rom.15:16-21; 16:25
2Rom.1:18-2:16; 3:9-20; ayrıca bkz.
5:12-21; 7:5-8:4
3Rom.3:21-5:11; ayrıca bkz. 10:5-15
4Rom.1:5,16; Rom.2:12-3:2;
3:9,19-20,29-30; 9:1-9; 9:23-10:4; 10:19-11:32; 15:8-12
5Rom.4:1; Rom.2:18
6Rom.1:6; Rom.11:13,28-31
7Rom.9:2-4; Rom.10:1;
Rom.11:13-14; Rom.15:16
8Rom.11:17-23; Rom.15:2711:17-23; 15:27